Charakterystyczną cechą systemu zdrowotnego we Francji jest przenikanie się sektora publicznego i prywatnego, zarówno w zakresie świadczenia usług, jaki i finansowania. Podstawowa i ambulatoryjna opieka zdrowotna jest zapewniana przede wszystkim przez prywatne praktyki lekarskie (ogólne i specjalistyczne; większość z nich świadczy usługi w ramach powszechnego ubezpieczenia). Szpitale dzielą się na cztery rodzaje: 1) lokalne (Hôpital Local) – zorientowane na osoby starsze, nieświadczące zasadniczo usług medycznych, bez kadry medycznej; 2) ogólne (Centre Hospitalier) – najliczniejsze, zapewniające ogólne usługi medyczne dla lokalnej populacji; mogą być publiczne i prywatne; 3) szpitale uniwersyteckie (Centre Hospitalier Régional Universitaire) – oprócz zasadniczych usług medycznych zapewniają nowoczesne, zaawansowane techniki i aparaturę, prowadzą również badania medyczne i szkolą lekarzy; 4) szpitale specjalizujące się w psychiatrii (Centre Hospitalier Spécialisé) – ze specjalnymi zadaniami i zasobami.

Stosunek liczby prywatnych i publicznych szpitali we Francji kształtuje się następująco: ok. 1/3 placówek stanowią szpitale publiczne, 1/3 szpitale prywatne non-profit (nienastawione na zysk) i ok. 1/3 szpitale prywatne nastawione na zysk. Należy jednak podkreślić, że aż ok. 70% łóżek (2/3) znajduje się jednak w szpitalach państwowych.

Osoba ubezpieczona ma prawo wyboru szpitala publicznego lub prywatnego (jeśli został on zaaprobowany przez ubezpieczalnię i świadczy usługi w ramach podstawowego ubezpieczenia). Pacjent ponosi jednak specjalną, dodatkową opłatę dzienną za pobyt w szpitalu (może być ona zwracana w ramach ubezpieczenia dodatkowego).

Na podstawie:
Małgorzata Paszkowska, Finansowanie systemu opieki zdrowotnej w wybranych państwach UE
http://www.e-finanse.com/artykuly/47.pdf

http://www.europhamili.org/protect/media/127.pdf