Obowiązujący we Francji system opieki zdrowotnej opiera się na modelu ubezpieczeniowym. Jest on dość złożony i zróżnicowany. Władze państwowe, odpowiedzialne za politykę zdrowotną i administrowanie systemem ochrony zdrowia, podejmują wszystkie najważniejsze decyzje w tym zakresie. Rząd i parlament ustalają cele i zadania służby zdrowia, obowiązujące standardy i normy, a także regulują kwestie finansowe.

Wszyscy obywatele francuscy mają zapewniony dostęp do świadczeń zdrowotnych. Najważniejszy, powszechny system ubezpieczeniowy obejmuje ok. 80% mieszkańców Francji i dzieli się na trzy poziomy: krajowy (Narodowa Kasa Ubezpieczenia Zdrowotnego), regionalny (kasy regionalne) oraz lokalny (kasy podstawowe). Kasy są publicznymi i samodzielnymi jednostkami, ale decyzje dotyczące ich funkcjonowania podejmują władze państwowe. Istnieją też odrębne systemy ubezpieczeniowe (łącznie jest ich dwadzieścia), przeznaczone dla poszczególnych grup społecznych czy zawodowych. Część osób otrzymuje świadczenia w ramach opieki społecznej.

Wysokość obowiązkowej składki na ubezpieczenie zdrowotne zależy od zarobków (sięga ona do 20% dochodów), a jej płatność jest dzielona między pracownika i pracodawcę. W przypadku emerytów i bezrobotnych otrzymujących zasiłki składka sięga 1% ich dochodów. Obowiązkowe ubezpieczenie zapewnia dostęp do szeregu usług medycznych: porad lekarskich, opieki szpitalnej, ambulatoryjnej, obejmuje też koszty zakupu leków. Z uwagi jednak na obowiązującą we Francji zasadę współpłacenia wiele osób decyduje się na ubezpieczenia dodatkowe (w towarzystwach ubezpieczeniowych, kasach wzajemnej pomocy, zakładowych funduszach zdrowia). Wysokość kosztów ponoszonych przez pacjenta w ramach współpłacenia zależy od rodzaju świadczenia – za wizytę u lekarza na przykład trzeba samemu zapłacić ok. 30% pełnej ceny tej usługi. Zasada współpłacenia nie obejmuje pomocy pogotowia, niektórych niezbędnych, a drogich leków, a także dłuższego pobytu w szpitalu. Część przewlekle chorych osób jest zwolniona z wszystkich opłat, współpłacenie bywa też ograniczone ze względu na sytuację materialną ubezpieczonego. Ubezpieczenie komplementarne może pokrywać właśnie te dodatkowe koszty, które ponosi pacjent, a także np. koszty leczenia u wybranych specjalistów lub szczególnie skomplikowanych przypadków, dodatkowe opłaty szpitalne etc. Z takiej formy ubezpieczenia korzystają też osoby wykonujące wolne zawody czy przedsiębiorcy. 

Pacjenci mają swobodny dostęp i możliwość wyboru lekarzy opieki podstawowej, a także specjalisty i szpitala. System podstawowej opieki zdrowotnej oraz ambulatoryjnej tworzą przede wszystkim prywatne, indywidualne praktyki lekarskie. Większość lekarzy we Francji podpisuje umowy z kasami chorych, co pozwala na przyjmowanie pacjentów w ramach ubezpieczenia podstawowego. Są oni zobowiązani do przestrzegania wyznaczonych taryf za poszczególne usługi medyczne.

Powszechne ubezpieczenia pokrywają 70–80% wszystkich wydatków na opiekę zdrowotną we Francji, pozostałe koszty obciążają przede wszystkim pacjentów (w ramach współpłacenia), środki pochodzą też z ubezpieczeń prywatnych, wzajemnych i w niewielkim stopniu od państwa. 

Francuski system jest od wielu lat bardzo wysoko oceniany przez WHO. Francja należy do też krajów o najwyższych nakładach na ochronę zdrowia (ok. 10–11% PKB).

Na podstawie:

http://www.jobpilot.pl/content/service/kanaly/farmacja/soz.html

http://serwisy.gazeta.pl/zdrowie/1,51186,2043831.html

http://www.e-finanse.com/artykuly/47.pdf

http://www.nil.org.pl/xml/oil/oil72/gazeta/numery/n2003/n200306/n20030612

http://www.nil.org.pl/xml/oil/oil72/gazeta/numery/n2004/n200401/n20040111